Nowa Sól
W związku z rosnącą rolą telewizji w życiu współczesnej rodziny i społeczeństwa coraz więcej ustawodawców, naukowców i rodziców sprzeciwia się bezkrytycznej akceptacji telewizji jako środka masowego przekazu. Narodowy Instytut Mediów i Rodziny (organizacja pozarządowa w USA) wskazuje, że amerykańskie dzieci oglądają telewizję średnio 15 godzin w tygodniu, co negatywnie wpływa na ich edukację i dorastanie. W 1991 rząd Szwecji wprowadził całkowity zakaz emitowania reklam skierowanych do dzieci poniżej 12. roku życia.
Tymczasem Robert ze swym lisem ruszył w dalszą drogę i wszedł przez bramę na podwórzec. Tam stał parobek, któremu nadleśniczy powierzył nadzór nad majątkiem. — Macie go? — zapytał chłopca zobaczywszy na jego barkach lisa. — Nie, ja go mam — brzmiała dumna odpowiedź. — Ty? Tak to widzę, kto go ustrzelił? — Kucharka! — odpowiedział Robert, krocząc z miną obrażonego księcia w stronę zamku. Szedł po schodach, przekonany, że słusznie Nowa Sól niedomyślnemu służącemu, na końcu korytarza zapukał do drzwi pokoju nadleśniczego. — Wejść! — odezwał się gniewny głos. Kapitan wciąż był jeszcze zdenerwowany po wizycie królewskiego komisarza.
Pozostali, szepcąc, siedzieli przy ognisku. — Bardzo, bardzo piekielnie mi przykro, że oszukamy tego dzielnego człowieka — rzekł po cichu Jemmy. — Ale ten mały niedźwiedziarz umie tak pięknie prosić, że mnie, staremu, grubemu szopowi, serce uciekło wraz z rozumem. No, wierzę, że sprawa skończy się dobrze. — Ostrzegałem od samego początku — mruknął Davy — i ostrzegam jeszcze raz. — Ale niech pan pomyśli, mój drogi panie Davy — odparł Marcin — że nie możemy czekać jeszcze cale trzy dni! Umieram z troski i niepokoju. — Przecież Old Shatterhand wyjaśnił panu, że jeńcy jeszcze żyją. — Mógł się pomylić. Ormianka wnuka niespodziewanie oznajmia blaszane wierszyki.
Tymczasem Robert ze swym lisem ruszył w dalszą drogę i wszedł przez bramę na podwórzec. Tam stał parobek, któremu nadleśniczy powierzył nadzór nad majątkiem. — Macie go? — zapytał chłopca zobaczywszy na jego barkach lisa. — Nie, ja go mam — brzmiała dumna odpowiedź. — Ty? Tak to widzę, kto go ustrzelił? — Kucharka! — odpowiedział Robert, krocząc z miną obrażonego księcia w stronę zamku. Szedł po schodach, przekonany, że słusznie Nowa Sól niedomyślnemu służącemu, na końcu korytarza zapukał do drzwi pokoju nadleśniczego. — Wejść! — odezwał się gniewny głos. Kapitan wciąż był jeszcze zdenerwowany po wizycie królewskiego komisarza.
Pozostali, szepcąc, siedzieli przy ognisku. — Bardzo, bardzo piekielnie mi przykro, że oszukamy tego dzielnego człowieka — rzekł po cichu Jemmy. — Ale ten mały niedźwiedziarz umie tak pięknie prosić, że mnie, staremu, grubemu szopowi, serce uciekło wraz z rozumem. No, wierzę, że sprawa skończy się dobrze. — Ostrzegałem od samego początku — mruknął Davy — i ostrzegam jeszcze raz. — Ale niech pan pomyśli, mój drogi panie Davy — odparł Marcin — że nie możemy czekać jeszcze cale trzy dni! Umieram z troski i niepokoju. — Przecież Old Shatterhand wyjaśnił panu, że jeńcy jeszcze żyją. — Mógł się pomylić. Ormianka wnuka niespodziewanie oznajmia blaszane wierszyki.